
رفتی حـــــالا بــــه کی بگم
خیلی دلـــــم تنــگ بـــرات
میخــوام یـــــه وقت ببینمت
ســـر بــزارم رو شــونهات
دوست داشتم با گلای سرخ
میـــومـــدم بـــــــه دیـــدنت
نـــه اینکـــه بــا رخت سیاه
چشمـــــای ســــرخ ببینمت
گل و پرپر میکنم سر مزارت
تــا ابد بـارونی چشمای یارت
رفتی افســوس کنـــم مــــن
تـــــــو در دل خــــــاک
از تو یادگاریی چشمای نمناک
پـــاییزغــریب و بــــی رحـــم
اون همــه برگ مگـــه کم بود
گل منـــو چــــــرا چیــدی؟
گل من دنیــای مــن بـــود
گُلمــو ازم گــــرفتی
تکو تنهام زیر بـارون
حالا کـه نیستی کنارم
میزارم سر بـه بیابون
هنوزم بـارون میباره
تـو میای اِنگار کنارم
خودتــم بهتر میدونی
مثل بــارونـــا میبارم
پـــاییز غریب و بی رحــم
اون همه برگ مگه کم بود
گل منــو چـــرا چیــدی؟
گل مــن دنیــای مـن بــود


