عجب دريای غمناكی ست

 

 

عجب دريای غمناكی ست اين عشق

 

ببين باسرنوشت من چهاكردتوهم اين

 

رنجش خاكستری راميان ياد پيچيدی

 

و رفتی. تمام غصه هايم  مثل باران

 

فضای خاطرم را شستشوداد و تو به

 

احترام  اين  تلاطم  فقط  يك  لحظه

 

باريدی و رفتی. دلم پرسيد از پروانه

 

يك   شب ، چرا عاشق  شدن  درد ی

 

عجيبی ست؟ و يادم هست تويكباراين

 

را، ز  يك  ديوانه  پرسيدی و رفتی

 

تو ،  رابه  جان  گل   سوگند  دادم

 

فقط   يك    شب  نيازم  را  ببينی

 

ولی  در  پاسخ   اين   خواهش  من،

 

تو  مثل غنچه خنديدی   و  رفتی . دلم  گلدان   شب

 

بوهای رويا ست ،پراست ازاطلسی های نگاهت تو مثل  يك

 

گل  سرخ وفادار كنارخانه روئيدی و رفتی .تمام بغض هايم  مثل

 

يك رنج شكست وقصه ام دركوچه پيچيد ولی توازصدای اين شكستن

 

به جای غصه ترسيدی ورفتی .غروب كوچه ها ی بيقراری

 

حضورروشنی راازتوميخواست تويك آن آمدی اين

 

روشنی رابروی كوچه پا شيدی ورفتی

 

كنارمن نشستی تا سپيده ولی

 

چشمان توجای

 

دگر بود

 

و  من  ميدانم  آن شب  تا  سحرگا ه

 

نگا رت را پرستيدی ورفتی. نميدانم

 

چه  ميگويند  گل ها ؟ خدا می داند و

 

نيلوفر وعشق به من گفتند  گل ها تا

 

هميشه تو ازاين شهركوچيدی ورفتی

 

شبی گفتی : نداری  دوست من  را

 

نمی دانی!!... كه  من  آن شب  چه

 

 كردم . تو تا بيراهه های بيقرای دل

 

 من را كشا نيدی و رفتی . پريشا ن

 

كردی و شيدا نمودی  تمام جاده های

 

شعرمن را رها كردی ‌٬ شكستی خرد

 

 گشتم .تو پايان مرا ديدی و رفتی...